Ο Αυτόματος Πιλότος…

…ποτέ δεν μου άρεσε να μου λένε τι να κάνω, ο τρόπος συνήθως είναι της επιβολής και ακολουθούν και οι απαραίτητες απειλές. Όλοι όσοι ακολουθούν αυτή την τακτική είναι τα ίδια παιδιά που κάποτε τους επιβλήθηκαν αναλόγως ίδιες τακτικές συμμόρφωσης και τώρα πράττουν τα ίδια, αν όχι χειρότερα, διαιωνίζοντας την σάπια αυτή κατάσταση…

Τα περασμένα χρόνια το έκανα και εγώ, όχι από καπρίτσιο ή πειραματικά, όχι, βρισκόμουν σε αυτόματο πιλότο και ιδέα δεν είχα πόσο μαλάκας ήταν εκείνος ο πιλότος μιας και του είχα τυφλή εμπιστοσύνη, οπότε χωρίς κανένα έλεγχο του επέτρεπα να δρα. Το ρητό “δώσε θάρρος στον χωριάτη… να σου ανέβει στο κρεβάτι” το έχεις ακουστά; Προσωπικά το γνώριζα από νεαρή ηλικία, ποτέ όμως δεν σκέφτηκα πως θα το έκανα στον ίδιο μου τον εαυτό και αυτός (ο εαυτός) με τη σειρά του, επωφελούμενος της “θέσης” θα με έκανε έναν δικτάτορα.

Η συστημική εκπαίδευση της δυτικής κοινωνίας είναι τόσο καλά-σάπια στημμένη που όχι μόνο το επιτρέπει αλλά, αν δεν ψάχνεσαι με τον εαυτό σου, σου δίνει τη δυνατότητα να αποκτήσεις και διοικητική θέση κάθε λογής επιπέδου και εξουσίας οπότε τα αποτελέσματα… τα βιώνουμε, να μην πολυλογώ.

Το τραγικό αστείο εδώ, είναι ότι εκείνοι που είναι κοντά σου, αν δεν φύγουνε, δεν πρόκειτε να σου μιλήσουνε για να το αντιληφθείς, θα το υπομένουνε και που-και-που θα ψιλογκρινιάζουνε αλλά μέχρι εκεί, καθώς-πρέπει υπήκοοι δικτατορικού πολιτεύματος. Λυπάμαι που χρειάστηκε να καταστρέψω την σχέση μου με ένα πανέμορφο πλάσμα μετά από εννέα χρόνια για να συνειδητοποιήσω αυτό το σάπιο κομμάτι του εαυτόυ μου 3 περίπου χρόνια αργότερα, όμως αν δεν το έκανα τότε ο “πιλότος-δικτάτορας” θα δυνάμωνε με τρομακτικές προεκτάσεις τουλάχιστον για την ίδια και κάποιους στο γύρω περιβάλλον μου.

Είναι η τακτική συμμόρφωσης στην οποία έχουμε γαλουχηθεί να ακολουθούμε, καταβάλλοντας περισσότερη προσπάθεια κάποιες φορές να σκύψουμε το κεφάλι, για διάφορους λόγους, από όση χρειάζεται ένα απλό “όχι, διαφωνώ”, για να μην το φτάσω στα “άκρα” και πω ένας απλός διάλογος με όλη την έννοια της λέξης και όχι αντιπαράθεση ασφαλώς. Εδώ ακριβώς ξεκινά το σφάλμα, δεν διδαχθήκαμε το πώς, την σημασία και την αξία του να κάνουμε διάλογο και η κοινωνία στην οποία ζούμε και μεγαλώνουμε έχει συνεχώς αντιπαραθέσεις της οποίες κάθε λογής Μέσο προωθεί και αναμασάει και εμείς πλέον αδιαφορούμε για τα λεγόμενα επί της ουσίας εστιάζοντας στο ποιός θα “την πει” στον άλλο καλύτερα. Το βλέπεις και προεκλογικά, debate – αντιπαράθεση, ποιός έχει τα καλύτερα επιχειρήματα, επιχειρούν, για εξουσία. Αναρωτιέμαι, σκέφτηκες γιατί δεν κάνουν διάλογο;

Είναι απλός ο διάλογος και οδηγεί εύκολα σε όμορφη, συνεργατική δράση σκέφτομαι, είναι όμως έτσι;

Πίσω στη σχέση μου, το ίδιο σκεφτόμουνα περί διαλόγου, χωρίς όμως να γνωρίζω αν είμαι ικανός για αληθινό διάλογο με ανοιχτό μυαλό, με αγνή ακοή, χωρίς υποβόσκουσες επιθυμίες χειραγώγησης. Ήθελα τόσο πολύ να με ακούσει, ήταν πολύ σημαντικά όσα είχα να της πω, κάθε φορά, από τις λίγες, που γινόντουσαν όλο και λιγότερες… Όμως τι γινόταν με της φορές που εκείνη μου μιλούσε ή ήθελε να μου μιλήσει, άκουγα; “..με ανοιχτό μυαλό, με αγνή ακοή;;”

Έλεγα, απογοητευμένος τότε, μέσα μου “δεν ακούει πραγματικά τίποτα” και σκεφτόμουν πως δεν μπορώ να την εμπιστευτώ και να ανοιχτώ να μιλήσω για ακόμη βαθύτερα/προσωπικά θέματα που με απασχολούν. Φιλοσοφώ τώρα πια κοιτώντας από άλλες οπτικές, πολύ πιθανό και εκείνη να το βίωνε έτσι ή και χειρότερα, όμως επειδή μου αρέσει να με ξε-βολεύω, μήπως ήταν θέμα υπεροψίας από εκεί ψηλά στο θρόνο που καθόμουνα και θεωρούσα την νοημοσύνη της ανίκανη να κατανοήσει τα “τόσο σημαντικά” θέματα που είχα στο υπέροχο-απλησίαστο μυαλό μου; Μήπως;;; Μήπως γι’αυτό δεν άκουγα καθαρά πολλά από αυτά που μου έλεγε; Είναι δυνατόν να τα θεωρούσα χαμηλότερης σημασίας;..

Αυτό είναι που συμβαίνει νομίζω γενικά σε άλλη κλίμακα και στην κοινωνία με τους κάθε κυβερνώντες και κρυφούς εξουσιαστές. Βρίσκονται πολύ ψηλά και μας υποτιμούν νομίζοντας πως η νοημοσύνη μας δεν είναι αρκετά εξελιγμένη ώστε να κατανοήσει τόσο σημαντικά ζητήματα. Είναι άραγε όντως έτσι;

Βλέπεις οι οπτικές είναι τουλάχιστον τόσες, όσοι και οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη…

Έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν επτά, σύντομα μετακόμισα με την μάνα σε άλλη πόλη, ο μεγαλύτερος αδερφός δεν ήθελε να ακολουθήσει, ξέρεις φίλοι, παρέες, ανασφάλειες, οι παππούδες (γονείς πατέρα), κλάμα-κακό και “θα πεθάνουμε αν μας πάρεις και το παιδί-θα μείνουμε μόνοι” λες και δικό τους ήταν, λες και εγώ δεν είχα φίλους, παρέες και τις ίδιες ανασφάλειες για ένα άγνωστο μέρος και ένα θετό πατέρα που λίγο ήξερα. Σίγουρα με έγινα εξωστρεφής, ή τουλάχιστον στην επιφάνεια, έτσι φαίνεται στον περίγυρο. Τί έγινε όμως με όλα εκείνα που καταπίεσα και έκρυψα μέσα μου για να ανταπεξέλθω στο νέο περιβάλλον;

Τελικά, μήπως ο λόγος που δεν άκουγα δεν ήταν η υπεροψία αλλά ένας αρχέγονος φόβος; Ο φόβος εκείνος που έχτισε τείχη σε μια εύθραυστη στιγμή, όταν το ένστικτο της επιβίωσης πήρε τα ινία, μιας και το περιβάλλον έδειχνε να μην λογαριάζει ευαισθησίες και συναισθήματα. Γιατί ως αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης και εμείς, λειτουργούμε βάσει αυτοματισμών που χωρίς την ανάλογη γνώση, δεν είναι εύκολο να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε. Θυμάσαι τον προαναφερόμενο αυτόματο πιλότο; Εκείνος είναι πολύ πιθανόν να γνώριζε, πως όταν κάποιος σου ανοίγεται και μοιράζεται τα εσώτερα ευαίσθητα θέματα που κουβαλά, κάνεις και συ το ίδιο, έτσι η σχέση γεφυρώνεται, δημιουργείται μία σύνδεση φανταστικών δυνατοτήτων ανέλιξης με τις κατάλληλες αγνές προθέσεις και των δύο πλευρών. Ο πιλότος όμως αυτός, λειτουργεί με συνοπτικές διαδικασίες, ενστικτωδώς, με κύριο μέλημα την προστασία/κυριαρχία της ατομικότητας.

Ανοίγομαι σημαίνει γίνομαι ευάλωτος, τρωτός, αυτή ήταν και ακόμα είναι η κυρίαρχη οπτική στο περιβάλλον που μεγάλωσα, γνωρίζοντας πλέον ευτυχώς πως, δεν είναι η μόνη. Ανοίγεσαι στον καθένα πολύ εύκολα και σε εκμεταλλεύονται, μου έλεγαν, από τη μία η όμορφη νεράιδα και από την άλλη ο αναμάρτητος-καθώς-πρέπει αδερφός. Ο τρόπος που βίωσα αυτή την οπτική ήταν ιδιαίτερα αστείος, σκέφτομαι, επειδή διαπίστωσα πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η οπτική του ανοίγομαι, όπως και το γεγονός ότι εκείνο τον καιρό αυτά τα δύο πρόσωπα ήταν οι πιο κοντινές σχέσεις στο περιβάλλον μου και δεν γνώριζαν τα βασικά του ποιός είμαι. Μήπως όμως γνώριζαν, αλλά το Εγώ/Πιλότος τους δεν ήθελε να με μοιράζονται με άλλους; Αυτή είναι μια άλλη οπτική… Είχα και δύο μακροχρόνιους φίλους αλλά είμασταν τόσο απομακρυνσμένοι στους κόσμους μας, που βρισκόμασταν περισσότερο βολικά και από συνήθεια, μόνο ως σώματα.

Το δια ταύτα κατ’ εμέ: ειλικρίνια και ντομπροσύνη, ο μόνος τρόπος να προστατευτείς (αν πιστεύεις πως χρειάζεται) γιατί εφόσον δεν κρύβεις τίποτα, δεν προσποιείσαι, δεν θα μπερδευτείς ποτέ και σε τίποτα μιας και είσαι ξεκάθαρα Εσύ και οι άνθρωποι που είναι ικανοί να αντέξουν την διαφορετικότητα είναι εκείνοι που σίγουρα αξίζει να βρίσκονται+να βρισκόμαστε στο ίδιο περιβάλλον. Τα ταμπού κάθε είδους υψώνουν τείχη.

Άκουσε, Μοιράσου απόψεις, Διαλογήσου σε αυτές.

Η διαμάχη και η άρνηση είναι σπατάλη φαιάς ουσίας.

Η εξελιγμένη νοημοσύνη ξεχωρίζει από την δυνατότητά της να ψυχαγωγείται με ιδέες με τις οποίες δεν συμφωνεί.”

~ Αριστοτέλης ~

-Α-

I’ve got another confession to make
I’m your fool
Everyone’s got their chains to break
Holdin’ you

Were you born to resist or be abused?
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?

Are you gone and onto someone new?
I needed somewhere to hang my head
Without your noose
You gave me something that I didn’t have
But had no use
I was too weak to give in
Too strong to lose
My heart is under arrest again
But I break loose
My head is giving me life or death
But I can’t choose
I swear I’ll never give in
I refuse

Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?

Has someone taken your faith?
It’s real, the pain you feel
You trust, you must
Confess
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?

Has someone taken your faith?
Its real, the pain you feel
The life, the love
You die to heal
The hope that starts
The broken hearts
You trust, you must
Confess

Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?

I’ve got another confession my friend
I’m no fool
I’m getting tired of starting again
Somewhere new…

Foo Fighters – Best Of You

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s